به بهانه بزرگداشت فرزانه بزرگ ايراني ، فردوسي توسي 

چند پند از شاهنامه  ، و سروده اي از استاد ملك الشعرا بهار  در پنگاشت و ستايش فردوسي بزرگ :

به پرهيز و جان را به يزدان سپار    ***   به گيتي جز ار تخم نيكي مكار 

كه نا خوش بُوَد دوستي با كسي  ***   كه مايه ندارد زِ دانش بسي 

مكن بد كه بيني ، فرجام بد   *** ز بد گرددت در جهان ، نام بد 

شادروان ملک الشعرای بهار می فرماید :

آنچه كورش كرد و دارا وانچه زرتشت مهين                  زنده گشت از همت فردوسي سحـر آفرين 
نام ايــــران رفته بــود از يـاد تا تـازي و تـرك                     تركــتــازي را بــرون راندند لاشـــه از كـمين 
اي مبـــارك اوستـــاد‚ اي شاعـــر والا نژاد                   اي سخنهايت بســوي راستي حبلي متين 
با تـــو بد كـــردند و قــدر خدمتت نشناختند                 آزمـــنـــدان بــخيـــل و تاجـــداران ضـنــيــن